sahneye alalım sizi
hadi ama, nazlanmayın
yapamam diyorsunuz da...
aşkolsun
biz biliyoruz da mı oynuyoruz hayatı???

çırılçıplak yazmalıyım

öyle ki,

cümlelerim üşümeli

bir titreme gelmeli harflerime

kelimelerime yayılmalı

bir yorgan aramalı sarılacak

bir nefes solumalı

duman duman

sıcak sıcak…

ve gözlerini bulmalıyım

gri bir sisin ortasında

bana baksalar

beni görseler

ümit etmeliyim

çırılçıplak yazmalıyım cümlelerimi

öyle ki sen bile üşümelisin

bir titreme gelsin göğsünden

boynuna doğru tırmansın

bir yorgan arasan sen

ve ben,

ben seni yorganından kıskansam

seni solusam çırılçıplak

seni solusam

duman duman

Bölüm 3:

Sürgün… Sürülen sürüler, sürülmüş toprak, sürülmüş insanlar… Gözyaşı, akan kanı yıkamaya yetmez çocuğum yetmez… Şu hırçın Karadeniz’in suyu bastıramaz bu dağlarda akan gözyaşının tuzunu bastıramaz… Atılan her adımda, vurulan her atta bir başka kartal parçalıyor dağlarımızın ateş çalan kahramanını. Sıkılan her kurşun çobanın böğrünedir. Kızıl, kahverengi saçlarını kapatan kalpaklı kafalar her düştüğünde yankılandı Prometheus’un çığlığı Demirkapı’da, Derbent’te… Kuban, Terek kan ağladı, kanadı… Dağlar, dağlarımız… Bir adım atabilselerdi eğer, bizleri alıp sırtlarına ezecektiler kızıl urbalı kuzgunları… Kinjaller parlaktı, kinjallerimiz gümüş… Süngüleri keskindi, süngüleri çelik… Her seferinde on kuzgun parçalayan pençelerimiz, onbirincide yere düştü biçare…

Sürgün… Sürüler sürüldü, sürdüğümüz toprak, kardeşler…

Anamız Kuban, Babamız Kazbek… Hangi göğün yağmuru silecektir bu utancı alnımızdan? Hangi derya yıkayabilir gönlümüzdeki yeisi? Hangi yel savuruyor ölmüşlerin yamçılarını şimdi?

Düşün çocuk… Düşün ki bir gece ansızın, gidin diyorlar… Gidin, babanı vurduk diyorlar. Gidin kardeşlerini öldürdük, tarlanı yaktık diyorlar. Büyükbabanın dibinde masallar anlattığı ıhlamur diyorlar, artık yok… Düğünlerde mızıkası elinde dağları dansettireni susturduk diyorlar. Düşün çocuk, işte diyorlar gemi… Bin diyorlar, git diyorlar… Senin olan herşey diyorlar; artık yok!

Yılkılarımız bizimdi çocuk bizimdi…

Ve babam belinde kinjali gururla bilerdi her gece…

Ve piştovu ilk yağlattığında bana, senden küçüktüm, gururluydum…

Gök bizimdi çocuk, bizim lacivertimizdi…

Kayınlar bizimdi, bizim yeşilimiz ve derelerimiz bizim soğuğumuz…

Zordular, serttiler, büyüktüler… Bizimdiler çocuk, bizimdiler…

Gün gelip de adını bilmediğimiz diyarlarda unutacağımızı bilseydik eğer yeşilimizi, lacivertimizi, soğuğumuzu… Bilseydik ki yılkılarımız dağınık, piştovlarımız tutuk, kinjallerimiz paslı kalacak… Bilseydik ki yedi başlı devlerden ateşi çalan atalarımız zincirli tutsak atavatanda… Bilseydik ki bizim dilimizde konuşan dağlarımız, suskun duracak bize karşı bu diyarda… Bilseydik ki Elbrus, Binboğa’ya yenilecek, ve Kazbek, İsfendiyar’a… Hazır’larımızdaki son mermileri sıkmakta bir an tereddüt göstermezdik kafamıza çocuk, bir an tereddüt etmezdik…

Bir atımız vardı çocuk, kızıl urbalılar gelip de “gidin” dediklerinde bir tane kalmıştı… Siyah uzun bacaklı, alnı beyaz çizgili bir atım vardı, on yaşıma girdiğimde amcamın hediyesi… Ve “gidin” dediklerinde çocuk, ıhlamur ölmüştü, mızıkalar suskun… Geceleri uykumuzu bölen bir çığlık duyardık, bilirdik ki tepelerde parçalanan bir ciğer var dağlarımızın ruhunun… Gidin dediler, gidin güneye, binin gemilere gidin… Bizim dediler, burası bizim…

Bir atım vardı çocuk, adını hatırlamam… Bir piştovum vardı çocuk, her daim yağlanmış, her daim hazır… Bir avuç mermim vardı, kurşun, parlak… Bir torba barut, simsiyah… Atım kadar siyah, bir torba barut…

Bir atım vardı çocuk, vurdum… Kendi elimle vurdum, gözyaşlarım dağlı gururumdan taşıp da toprağıma düşerken küçük ellerim çekti tetiği… Bir ben ağladım dağlardan gizli, bir at ağladı… Ve küçük parmaklarım çekmek üzereyken tetiği beyaz lekeli alnına, ıslak burnunu sürtüyordu koluma usul usul. Biliyordu çocuğum, biliyordu… Ben biliyordum, o biliyordu… Bir tetik çekildi, horoz düştü, kurşun ete saplandı… Bir ben; küçük ama büyük, korkmuş ama cesur çocuk ağladım hayatımda son kez… Ağladım hüngür hüngür…

Anlatırlardı… Söylerdi yaşlılar… Derlerdi ki; Tanrı bütün dağları torbasına doldurup gezmeye çıkmış dünyayı. Ve şeytan takip edermiş gizli gizli, sinsice… Bu topraklar üzerinden geçmekteyken, bir yolunu bulmuş delivermiş Tanrı’nın torbasını ve bütün dağlar bu toprak üzerine yığılmış… Tanrı anlamış olanı biteni ve demiş ki şeytana; Bu insanların içlerine asla musallat olamayacaksın, asla fesat çıkaramayacaksın bundan sonra, zira yeterince zor olacak işleri… Kafkasya, cesur kartallar diyarı işte böyle uzak kalmış şeytandan, kötülükten, fitneden, fesattan… Uzun ömürlü, uzun boylu, güzel insanlar yaşamışlar; masaların üzerinde rong dolu bardaklar konulmuş, kırlarda danslar edilmiş, derelerinde yüzülmüş, yaylalarında at koşturulmuş…

Ve şimdi kartallar, kuzguna esir… Yuvalarımız simsiyah bozulmuş, yanmış, yıkılmış evlerimiz… Değirmenlerimiz, ağaçlarımız, kemençelerimiz… Kuzgun, kartalı yendi çocuğum, yendiler…

“İşte” dediler… “İşte bunun adı gemidir” dediler “Binin ve gidin” dediler… Büyükbabam anlatırdı, Batı Denizinde ki ejderleri, karadakilerden büyük, karadakilerden soğuk derdi… Altın Post asılı dursun diğerinin ardında, simsiyah rengi, parlak pullarıyla bir ejderden bahsederdi… “Gidin” dediler çocuğum, “Binin ve gidin” dediler… Göğün lacivertini çaldılar bizden, ağaçlarımızın yeşilini çaldılar… Simsiyah bir ejderhaya bindirip, ne ismini ne lisanını bildiğimiz bir yaban diyara yolladılar…

Memede olan bebeler vardı, yaşlı ninelerimiz… Gencecik çocuklarımız, sahip oldukları tek şey kalpakları olan gencecik çocuklar… Öksüzler, yetimler, her gece atalarının hayaletlerinin kucağında uyuyan bebekler… Kimi kırıldı hastalıktan, kimi yorgunluğa dayanamadı… Ölenleri tek bir dua etmeden fırlatıp attılar simsiyah denize… Anası ölmüş bebelere, yaşlı nineler meme verip avutmaya çalıştı; kimi açlıktan öldü kimi suskunluktan… Bu yaban kıyılara varanda yarımız yoktuk, yolculuğa çıkanlardan…

Çocuğum… Gün gelip de bu toprağın rahminden hissettiğinde kendini, sakın üzülmeyeceksin… Ama, atadağlarının soyunu her yükseldiğinde damarlarında hissedeceksin… Dolilere her vurulduğunda iki dörtlük, mızıkalar her çalınmaya başladığında, Nesren Jak’e’nin çaldığı ateş akacak içinde, derinden, sessiz… Acıtacak, ağlatacak… Şehre göçsen de, ovaya insen de, Batı’daki denizleri aşsan da her rüzgar estiğinde usul usul kulağına üfleyecektir dağların şarkısını, esir kahramanın buruk tebessümünü… Bu yaban diyarda, zincirlerin altın da olsa, her kafanı koyuşunda yastığına o kuzgun gelip parçalayacaktır ciğerini bir kez daha… Bir kez daha… Bir kez daha…

Ne göğün laciverti lacivertimdir, ne kayınların yeşili yeşilim… Ve söz ver ilk fırsatta; evet ilk fırsatta, ölsem de, tozum bile kalmasa atının terkisine al şarkılarımızı ve geri götür cesur kartallar diyarına… Atavatan’a geri götür şarkılarımı ve gülerek göm… Unutma ki herkes kestiği koyuna binip de geçse bile Sır’at’tan; biz dörtnala o şarkılara binip de geçeceğiz bir an bile korkmadan. Ve Tanrı yukarıdan bakıp sevinecek, “İşte” diyecek, “işte Çerkesler geldi de Cennet’e benzedi Cennet”…

Prometheus; Yunan mitolojisinde bir Titan. Ateşi insanlara öğrettiği için Zeus tarafından Kafkas dağlarına zincirlenmiştir. Her gün bir kartal gelip ciğerini parçalar bu günahı yüzünden.

Kuban ve Terek; Kafkasya’nın iki büyük ırmağı, yaşam kaynağı.

Kinjal; Kafkas kaması

Kazbek; Kafkasya’nın en yüksek ikinci zirvesi

Elbrus; Kafkasya’nın en yüksek zirvesi

Altın Post; Jason ve Argonautlar efsanesinde Kafkasya’da bulunan ve Jason’un ele geçirmekle görevlendirildiği post. Bir ejderha korur.

Nesren Jak’e; Kafkas mitolojisinde ateşi devlerden çalıp Nartlara getiren kahraman. Aynı Prometheus gibi Kafkas dağlarına zncirlenmiştir.

İstiyorum ki sizden sadece düşünün; Düşünün bir gece vakti kapınızın kırıldığını, ahırlarınızın ateşe verildiğini ve içeri giren eli süngülü gencecik bir çocuğun yüzyıllardır size ait olan herşeyi bir anda yakıp yıkarak sizi kovduğunu. Düşünün bir gece ansızın, değer verdiğiniz, hayatınız olarak gördüğünüz her şeyi belki babanızın, belki kardeşinizin, belki de bir arkadaşınızın katiline terk etmek zorunda kalıp nereye olduğunu bilmeden gitmek zorunda kaldığınızı. Düşünün en sevdiğiniz şeyleri geride kalıp da düşman eline geçmesin diye kendi ellerinizle yok ettiğinizi. Atalarınızın, analarınızın mezar taşlarını ağlaya ağlaya kırdığınızı düşünün. Düşünün ki yarın burada değilsiniz, sevginizi, şarkılarınızı arkanızda göz yaşlı bırakıp adını duyunca bile ürktüğünüz bir denize gitmek zorunda kaldığınızı… Sadece düşünün, belki bu şekilde hayal edebilirsiniz az da olsa sürgünün acısını… Belki…

Bölüm 2:

Sahneye hücum… Herkes, herşey her zaman sahneye hücum ediyor… Ezenler, ezilenler, ağlayanlar, duyulmayanlar... Kulislerden çığlıklar geliyor sevgilim, çığlıklar…  Ve her yerde takip spotları bırakmıyor peşimizi… Acil çıkışlar kapalı ve perde bir açılıp bir kapanıyor…

Soluklansak toz…

Adımlarımız kan…

Repliklerimiz küfür…

Roller dağıtıldığında itiraz edememek yönetmene... Ne de çok koyuyor adama. Rol icabı mı sevmek seni? Sevmek icabı mı rol yaptırıyorlar yoksa bize? Dudakların kanıyor aşkım, dudaklarımız kanıyor…

Hayallerimiz kum…

Sıralarımız uzak…

Perdelerimiz yırtık…

Bir anda atlamak istemek sahneden. Seyirciye kaçmak; “kurtarın” demek “esir edildim kurtarın” demek… Olmuyor bir tanem. Duyduklarımız sadece alkış. Ne de güzel rol yapıyormuşuz bizler… Ne de güzel rol yapıyormuşuz meğer… Sahneye geri fırlatılan yürekler, yorgun ruhlar tiyatrosunda… Çıkar maskeni aşkım, ama kıyamam sana… Ve kıskanırım; yüzünü okşayan ışıklardan kıskanırım…

Sahnemiz karanlık…

Işıklarımız sıcak…

Maskelerimiz yabancı…

Peki dudakların bende mi hala?

saklansak tozlu köşelere birkaçımız?

yüz’e kadar saysalar yeterdi…

saklansak bebeğim

ve yeter diyene kadar hayat

çıkmasak ikimiz

ses çıkarmadan öpüşsek bir kuliste

kapkaranlık, haphayatlık

unuturlar mı bizi köşelerde?

örümcek ağlarında sevişsek

hapsetmezler mi klişelere?

oyunun amacı alkışı mı seyircinin?

yoksa kaçmak mı seyirciden,

zira sahneden seyirci görülmez,

görülmez, spotlar parıldarken…

kim bilecek aşkım?

kim bilecek ki maskelerin ardında

ağlayan, terli yüzlerimiz…

kim bilecek ki bizim değil sesimiz?

kimden sorulacak hesabı,

bir kadın çorabına sakladığım saçlarımın?

saklansak, kaçsak tozlu köşelere birkaçımız?

yüz’e kadar saysalar yeter mi?

unuturlar mı tozlu köşelerde?

beni bırak güzel kız,

bırak, ben her zaman

ya önünde, ya arkasında

ya sağında, ya solunda hayatın;

sobeyim…

ve namlunun ucuna konan kelebek

düşünmedi azıcık

neden ışığa uçmuştu kendisi?

namlu ısınırdı sıcacık

yakardı

ve namlunun ucunda şaşan kelebek

düşünürdü kısacık

neden tüterdi duman, ateş nasıl ışıktı?

karanlığa kaçsaydı birazcık

yaşardı

ve namlunun ucunda yanan kelebek

tutuşurken ufacık

mermiyle yarışmazdı, yarışamazdı...

renkli hayatı kısacık

Bölüm 1:

         Bir’dik dostum. Seninle ben bir kişiydik çoğu zaman. Boğazımızı sıkan suretler faklı olsa da aynı ışığın farklı aynalardan yansımasıydılar sadece. Bizdik şafağı kovalayanlar, bizdik…

         Ve şimdi belki de bir ışık kırıldı bir prizmada, renkler dağıldı odalarımıza… 7 renk dağıldı.

         Ve bana düşen renkler güzeldi, çok güzel… Yeşildi sarıydı maviydi…

         Ve ben bir mavi göğün altında, sarı yaprakların yerde olduğu mevsimde bir çınar çizdim. Bir çınar çizdim yeşil. Bir mavi denizin önünde, bir sarı güneşin altında bir çınar…

         Ve sana düşen renkler kızgındı ve üzgün… Kızıldı, turuncuydu ve lacivert.

         Ve sen bir turuncu kış güneşi altında, kırmızı bir ümitle, lacivert dalgalara bakan bir adam çizdin. Bir adam çizdin üzgün, yorgun, şanssız…

         Ve aramızda kalan renge mor demişti bizden öncekiler.

         Ve mor ne senin resmine değdi, ne benim…

         Ve senin ihtiyacın vardı mor’a… Mor bir şafak öncesiydi, lacivert dalgalara bakıp da hayalini kurduğun. Kış güneşinin dalga dalga saçlarının henüz gözükmediği mor bir şafak öncesi…

         Ve benim yeşilim vardı, sarım, mavilerim… Ama çınarın altı boştu, mavi gökyüzünden haber bekledim, sarı yapraklar elimi tutamıyordu. Mor’u istedim ama sadece istedim… Elimi uzatıp da parmaklarıma bulaştırmadım hiç. Delicesine istedim sadece… Çınar'ın altı boştu çünkü ve ellerim üşüyordu. Mor ısıtabilirdi...

         Ve şimdi dostum. Şimdi aynalarımızdaki suret bile aynı… Şimdi sevinmek mi gerekir?

aynayabilmek gerek

aynı aynaya bakarken

aynı adamlar

anlaşamadılar çünkü

aynayı bilmek gerek

aynayı anlayabilmek gerek

aynamak çocuk oyunu değildir zira

         aynadaki çocuk oynamaktadır oysa

         aynı adamların içinde

aynaya ağlayabilmek gerek

Aynalara ağladığın zamanlarda dostum, unutma ki senin yansıman benim duvarlarıma bulaşacaktır. Ve ben aynalara ağladığım zaman… Ben ağlayamam dostum, sadece tebessümümü göreceksin duvarlarında… Ve ben senin tebessümünü her zaman kalbimin odalarında hissedeceğim. Başka hiçbir duvara gerek duymadan. Mor da olsa, kızıl da olsa, kalbimde hissedeceğim… Her şey gönlünce olsun…